Jeden z najbardziej udanych filmów Eldara Riazanowa, mistrza "smutnej komedii". Opowieść o niezwykłym spotkaniu pary zwykłych ludzi, kelnerki z prowincjonalnej stacji kolejowej i przypadkowego przybysza z Moskwy. "Tylko prawda czyni z komedii dzieło sztuki" - powiedział współscenarzysta filmu i stały współpracownik Riazanowa, Emil Braginski. I ta prosta acz szlachetna myśl odnosi się do tego utworu w całej rozciągłości. Bo jest tu prawda charakterów (zwłaszcza fenomenalna rola Ludmiły Gurczenko), jest prawda ukazanej w celnym satyrycznym skrócie sowieckiej rzeczywistości lat 80., gdzie kłamstwo i brak perspektyw są czymś codziennym. Jest wreszcie prawda szlachetnej bajki, która nigdy nie traci ścisłego związku z ukazanymi przenikliwie realiami. Riazanow, jak rzadko który z radzieckich reżyserów, potrafił wywieść w pole cenzurę i mówić to, co chciał powiedzieć. Dlatego publiczność go kochała, a krytyka jakże słusznie doceniała. Czystość tonu i intencji, precyzja kompozycji, mistrzowskie aktorstwo - wszystkie składniki jego kina do dziś zachowały swą siłę.