W maju 1942 roku do warszawskiego getta przybyla ekipa filmowa Urzedu Propagandy III Rzeszy. Operatorzy pracowali przez miesiac, rejestrujac sceny z zycia ulicy, pokazujac skrajna nedze i swiat dobrze odzywionych, wchodzac do zabiedzonych podwórek i wykwintnych restauracji, kreujac swiat kontrastów i pracujac nad "uchwyceniem zydowskiego charakteru". Zapis odnaleziono zaraz po wojnie, w archiwach filmowych nazistów. Przez lata uwazano go za prawdziwy portret zycia w warszawskim getcie.
Rezyserka Yael Hersonski postanowila zbadac okolicznosci powstania filmu. 50-minutowy zapis przestudiowala ujecie po ujeciu, przejrzala archiwa, prywatne zapiski na temat obecnosci ekipy w getcie, dotarla do materialów z przesluchan niemieckiego operatora filmowego, Willy'ego Wista. Mozolna analiza pokazuje, ze dokument to jeszcze jedna mistyfikacja propagandy nazistów, a "normalne" zycie od poczatku do konca zaaranzowano, pod bacznym okiem pilnujacych porzadku esesmanów. Na film skladaja sie wspomnienia i komentarze ocalonych, fragmenty nieslawnego filmu, sylwetki uchwyconych w kadrze niemieckich operatorów i przerazone spojrzenia filmowanych mieszkanców getta. Wychwycone przez rezyserke niuanse przenosza film na poziom uniwersalny, kaza zastanowic sie nad natura i uwarunkowaniami kazdego zapisu archiwalnego. Bohaterami filmu sa nie tylko widoczni na ekranie mieszkancy, ale takze kilku ocalonych z Zaglady. Rezyserka konfrontuje ich z niemieckim filmem, wsluchujac sie w ich komentarze. "Przechodzilam obok trupów, ale ich nie zauwazalam. Nie bylam w stanie niczego poczuc. Jestem szczesliwa, ze dzis moge plakac, ze dzis jestem czlowiekiem." mówi jedna z rozmówczyn.